kauczuku

Kauczuk to elastyczny polimer elastomerowy, występujący zarówno naturalnie, jak i syntetycznie. Naturalny kauczuk pochodzi głównie z lateksu drzew kauczukowych, przede wszystkim z Hevea brasiliensis, natomiast kauczuki syntetyczne uzyskuje się w wyniku polimeryzacji różnych monomerów w przemyśle petrochemicznym.

Naturalny kauczuk to cis-1,4-polyizopren o wysokiej sprężystości i zdolności do odkształceń. W praktyce właściwości kauczuku znacząco poprawia proces vulkanizacji, czyli sieciowania polimeru pod wpływem ciepła i siarki, co zwiększa wytrzymałość, temperaturę pracy i odporność na zużycie. Surowiec pochodzi głównie z gatunku Hevea brasiliensis; w przeszłości wykorzystywano także inne gatunki.

Historia kauczuku obejmuje jego dawne wykorzystanie w Amazonii, a następnie ekspansję upraw do Azji Południowo-Wschodniej w XIX wieku. Przełomem było wynalezienie vulkanizacji przez Charlesa Goodyeara w 1839 roku, co uczyniło kauczuk trwałym materiałem przemysłowym. W XX wieku rozwinięto kauczuki syntetyczne, takie jak styren-butadienowy (SBR) i neopren, co zróżnicowało źródła elastomerów i zwiększyło bezpieczeństwo dostaw w czasie kryzysów.

Obecnie największymi producentami kauczuku naturalnego są Tajlandia i Indonezja, z udziałem także Wietnamu i innych krajów Azji. Główne zastosowania obejmują opony i uszczelki, elastyczne przewody oraz wyroby gumowe w przemyśle motoryzacyjnym, budowlanym i medycznym. Kauczuki syntetyczne uzupełniają ofertę i zapewniają specyficzne właściwości chemiczne i termiczne.