implantacja

Implantacja to termin używany w naukach medycznych i biologicznych do opisania procesu osadzania. W kontekście biologii rozrodczej oznacza zagnieżdżenie zapłodnionego jaja w błonie śluzowej macicy, a w medycynie i stomatologii odnosi się do osadzania implantów lub wszczepów w organizmie.

W człowieku implantacja dotyczy zapłodnionego jaja (zarodka). Po zapłodnieniu zarodek przemieszcza się do macicy i następuje około 6–10 dni po zapłodnieniu. Proces obejmuje etapy przylegania i inwazji trofoblastów do endometrium, co prowadzi do utworzenia łożyska i stabilnego zagnieżdżenia. W odpowiedzi na te zdarzenia zaczyna rosnąć poziom hCG, hormonu wykorzystywanego w diagnostyce ciąży.

Okno implantacyjne, czyli okres w którym endometrium jest najczystsze do przyjęcia embrionu, zwykle przypada na około 6–10 dni po owulacji. Sukces implantacji zależy od synchronizacji pomiędzy dojrzewaniem endometrium a rozwojem embrionalnym oraz od czynników molekularnych, takich jak integryny, cytokiny i czynniki wzrostu. Niepowodzenie implantacji może prowadzić do wczesnej utraty ciąży, a zaburzenia endometrium lub czynniki środowiskowe zwiększają ryzyko poronienia. Ektopowa implantacja to zagnieżdżenie zarodka poza macicą, najczęściej w jajowodzie, co stanowi nagłe zagrożenie dla życia.

W innych kontekstach termin implantacja odnosi się także do procedur medycznych i stomatologicznych, gdzie oznacza osadzenie implantów lub wszczepów w organizmie, na przykład implantów dentystycznych w kości szczęki lub żuchwy, umożliwiających trwałe osadzenie protez.