hljóðbylgjuformum

Hljóðbylgjuform vísar til grafískrar framsetningar á hljóðbylgju, sem sýnir hvernig þrýstingur loftsins breytist með tíma. Þessi bylgjuform eru grundvallaratriði í hljóðtækni og hjálpa til við að skilja eiginleika hljóðs. Hljóðbylgja myndast þegar hljóðgjafi titrar og veldur því að sameindir í miðlinum, eins og lofti, titra og breiðast út sem þrýstingsbylgjur.

Þegar hljóðbylgja er skoðuð með oscillóskóp eða sýnd sem sýnileg bylgjuform, er lóðrétti ásinn venjulega notaður til að tákna amplitude, sem samsvarar þrýstingsbreytingunni og því hversu sterkt hljóðið er (styrkleiki). Hæð bylgjunnar gefur til kynna styrkleika hljóðsins; hærri bylgjur tákna hærri styrkleika og þar af leiðandi hærra hljóð. Lárétti ásinn sýnir tíma, sem gerir okkur kleift að sjá tíðni hljóðsins. Tíðni ræður hljóðskiptum (tónhæð) og er mæld í Hertz (Hz). Lokaðari bylgjuform sýna meiri tíðni, sem leiðir til hærri tóna.

Lögun hljóðbylgjuformsins getur verið mjög mismunandi og gefur upplýsingar um hljóðgæði og efnisgerð. Hreinar tónn frá hljóðfæri eins og flautu mun hafa tiltölulega einfalt, sínuslíkt bylgjuform. Hins vegar, samsett hljóð eins og rödd eða tónlist frá hljómsveit mun hafa flóknari bylgjuform sem eru samsett úr mörgum mismunandi tíðnum og styrkleikum. Greining á bylgjuformum er notuð í fjölmörgum forritum, þar á meðal hljóðupptöku, talgreiningu og hljóðrannsóknum, til að greina og vinna úr hljóðgögnum á skilvirkan hátt.