fluorowodorowego

Fluorowodorowy, najczęściej określany jako kwas fluorowodorowy (HF), to bezbarwny, silnie żrący kwas mineralny. W roztworach wodnych HF dysocjuje na jony wodorowe i fluorkowe; w wysokich stężeniach występuje także jako bifluorek HF2−. HF reaguje z krzemionkami i innymi materiałami ceramicznymi, co czyni go wyjątkowo agresywnym w kontakcie z niektórymi powierzchniami.

Właściwości chemiczne obejmują niską, ale istotną kwasowość w wodzie, możliwość tworzenia fluorków metali i reakcji z krzemionką prowadzących do powstawania SiF4 i wody. HF jest rozpuszczalny w wodzie, a jego roztwory mogą wykazywać różne stopnie dysocjacji w zależności od stężenia.

Zastosowania HF są szerokie: etching szkła i ceramiki, obróbka powierzchni półprzewodnikowych (etapowanie wafli krzemowych), usuwanie tlenków metalicznych, produkcja związków fluoru (np. fluorków krzemu i aluminium) oraz niektóre procesy chemiczne w przemyśle metalurgicznym i ceramicznym.

Toksyczność i zagrożenia związane z HF są wysokie. HF jest silnie żrący i toksyczny; kontakt ze skórą może powodować ciężkie oparzenia i wnikanie fluorków do tkanek, co może prowadzić do hipokalcemii i poważnych zaburzeń serca. Wdychanie oparów HF może podrażniać drogi oddechowe i wywoływać inne objawy. HF stanowi również zagrożenie dla środowiska, ponieważ fluorki mogą być toksyczne dla organizmów wodnych.

Bezpieczeństwo i postępowanie w razie narażenia obejmuje natychmiastowe spłukiwanie dużą ilością wody, ochronę dróg oddechowych i skóry, unikanie kontaktu z eyewear i skórą oraz stosowanie odpowiednich środków ochronnych podczas pracy. W leczeniu miejscowym i systemowym często stosuje się sole wapnia (np. glukonian wapnia) jako część terapii; w razie ekspozycji należy niezwłocznie skontaktować się z fachową pomocą medyczną.