Sjálfónæmissjúkdómar

Sjálfónæmissjúkdómar eru hópur sjúkdóma þar sem ónæmiskerfi líkamans ræðst óeðlilega á eigin frumur og vefi. Venjulega ver ónæmiskerfið okkur gegn erlendum árásaraðilum eins og bakteríum og vírusum. Hjá fólki með sjálfónæmissjúkdóma missir ónæmiskerfið getuna til að greina á milli eigin frumna og aðskotaefna og byrjar því að framleiða mótefni sem ráðast á líkamann sjálfan.

Orsök sjálfónæmissjúkdóma er ekki að fullu skilin en talið er að samspil erfðaþátta og umhverfisþátta stuðli að myndun þeirra. Ákveðnir genar geta aukið líkur á að fá sjálfónæmissjúkdóm, en einnig geta umhverfisáhrif eins og sýkingar eða útsetning fyrir ákveðnum efnum kveikt í sjúkdómnum hjá þeim sem eru með tilhneigingu til hans. Þessir sjúkdómar geta komið fram á ýmsum aldri og hafa áhrif á fjölbreytt líffæri og kerfi í líkamanum.

Symptóm sjálfónæmissjúkdóma eru mjög fjölbreytt og fara eftir því hvaða hluta líkamans sjúkdómurinn hefur áhrif á. Dæmi um sjálfónæmissjúkdóma eru iktsýki, rauð kambur, sykursýki tegund 1, MS-sjúkdómur og skjaldvakabólga. Greining byggir oft á klínískum einkennum, blóðrannsóknum og í sumum tilfellum vefjasýnum. Meðferð miðar að því að draga úr bólgu, létta einkenni og koma í veg fyrir frekari skemmdir á líkamanum, en sjaldnast er hægt að lækna þessa sjúkdóma að fullu.