Margföldunin

Margföldunin er grunn aðgerð í stærðfræði sem lýsir því að margfalda tvær tölur. Fyrir tölurnar a og b er a×b skilgreint sem gildi sem er summa af a endurtekinni b sinnum; til dæmis 3×4 = 3+3+3+3 = 12. Í víðari skilningi er margföldun einnig skilgreind fyrir raun- og flókin tölur, heiltölur og náttúrulegar tölur og er táknuð með a×b eða með a·b.

Eigindi: Margföldun er bæði samlögð (a×b = b×a) og samleit ((a×b)×c = a×(b×c)). Hún fylgir dreifireglunni: a×(b+c) = a×b + a×c og (a+b)×c = a×c + b×c. Núll- og einingarreglan: a×0 = 0 og a×1 = a.

Notkun: Margföldunin er grunnhluti í útreikningum, t.d. til að finna flatarmál hluta (lengd × breidd), til að stækka hluti (skala) og í mörgum stærðfræðigreinum, tölvunarfræði og raunvísindum.

Saga: Uppruni margföldunar liggur í fornum menningarheimum; Babylonía, kínversk og indversk reikningamenn þróuðu aðferðir til margföldunar. Hindú-arabískar aðferðir voru síðar flutt til Evrópu og lögðu grunn að nútímarökningu.

Niðurstaða: Margföldunin er grundvallarleið í stærðfræði og hefur mikilvægt hlutverk í vísindum og daglegu lífi.

---