Inorganikë

Inorganikë është degë e kimisë që studion substancat dhe lidhjet jo domosdoshmërish të karbonit. Ajo mbulon një gamë të gjerë komponimesh dhe proceseve ku karboni nuk është qendra kryesore e kimisë organike; përfshihen metalet dhe oksidet e tyre, kriprat, hidride, acide dhe baza inorganike, si dhe lidhjet komplekse të metaleve (kimia e koordineve). Materialet inorganike përfshijnë keramika, silikatet, oksidet e ndryshme dhe perovskitet.

Historikisht, rrënjët e kimisë inorganike qëndrojnë në mineralogji dhe metallurgji. Themelimi i kimisë së koordineve nga Alfred Werner në fillim të shekullit të 20-të dha një frymë të re, duke shpjeguar ligjet që rregullojnë lidhjet komplekse të metaleve. Në dekadat e fundit, fusha u zgjerua me bioinorganikën, kiminë e materialeve dhe marrëdhëniet me kiminë organometalike.

Aplikime: Substancat inorganike përdoren në katalizë industriale, prodhimin e materialeve të ngurtë (keramika, silikatet, perovskitet), elektronike (materialet semikonduktore dhe pigmentët), si dhe në mjekësi (radiokimikë, diagnostikë dhe trajtime). Në mjedis, kimia inorganike kontribuon në teknologjitë për pastrimin e ujërave dhe kontrollin e ndotësve metalikë.

Metodat: Studimi përfshin sintezën e komponimeve inorganike, kristalografinë me rreze X, spektroskopinë, elektrochemin dhe teknikat e analizës së materialeve. Kjo degë bashkëpunon ngushtë me kiminë fizike dhe kiminë materiale.