Hegðunarsálfræðin

Hegðunarsálfræðin, eða atferlishyggja á íslensku, er grein innan sálfræði sem leggur áherslu á rannsóknir á hegðun sem er hægt að mæla og fylgjast með. Þessi grein hafnar því að skoða innri andlega atburði eins og hugsanir og tilfinningar sem aðalrannsóknarviðfangsefni, þar sem þau eru ekki beint sýnileg eða mælanleg.

Upphaflega var atferlishyggjan sterklega tengd við Ivan Pavlov, John B. Watson og B.F. Skinner. Pavlov gerði frægar rannsóknir á klassískri skilyrðingu með hundum, þar sem hann sýndi fram á hvernig hægt væri að tengja ákveðnar örvaðir við ákveðnar viðbrögð. Watson, sem oft er talinn stofnandi atferlishyggjunnar, lagði áherslu á að sálfræði ætti að vera fyrst og fremst vísindaleg grein sem rannsakar aðeins hegðun. Skinner þróaði hugmyndir Watson með rannsóknum sínum á hagnýtri skilyrðingu, sem lýsir hvernig afleiðingar hegðunar, svo sem umbun eða refsingu, hafa áhrif á líkur þess að hegðunin endurtaki sig.

Í gegnum tíðina hefur atferlishyggjan átt ríkan þátt í skilningi okkar á námi og því hvernig við þróum hegðun. Hún hefur haft mikil áhrif á sviðum eins og uppeldisfræði, klínískri sálfræði og dýrahegðun. Þó að nútíma sálfræði hafi tekið við sér margvíslegar nálganir, þar á meðal hugræna sálfræði sem skoðar innri andlega ferla, eru grundvallarhugmyndir atferlishyggjunnar enn mikilvægur hluti af sálfræðilegu landslaginu.