Efnagreiningu

Efnagreiningu, sem oft er kennd við efnafræði, er ferli til að ákvarða hvaða efni eru til staðar í sýni og í hvaða magni þau eru til staðar. Hún felur í sér bæði eigindagreiningu (til að ákvarða hvaða efni eru til staðar) og magnagreiningu (til að mæla magn efna í sýni). Efnagreiningu nær yfir grunnráð hér að neðan sem og flóknari tæknilegar aðferðir sem nýta tækni til nákvæmni og endurtekningar.

Aðferðir í efnagreiningu byggja á samspili hefðbundinna tilrauna og tæknilegra mælinga. Sýni eru undirbúin vandlega og flokkuð eftir eðli og afleidingu. Eigindagreiningu leita að því hvaða efni eru til staðar og hverjir sambendir eru í sýninu, meðan magnagreiningu metur hlutfall efna og magni þeirra. Helstu tæknilegi undirflokkar eru spectroskopía (t.d. UV-Vis og IR), chromatografía (gas- og vökvafasla), og massespektrometría, auk annarra aðferða sem nýta raf- og efnagreiningu. Notkun annarra aðferða, til dæmis litrófs- og rafgreininga, gefur nánari upplýsingar um efnasamsetningu, hvarfefni og fjarlægð menga.

Notkun efnagreiningu er víðtæk. Hún skiptir sköpunarmáli í lyfjaiðnaði og lyfjagerð, matvæla- og umhverfisgreiningu, gæða- og öryggisstaðla, framleiðslu og rannsóknir í efna- og verkfræði- og náttúruvísindum. Á þróunar- og standardupröfunartímum er hún grundvöllur fyrir réttlátt mat á samsetningu, gæðum og samræmi við reglur og staðla.

Sagan efnagreiningu nær aftur til uppgrada gamalla efnagreininga fram á nútíma innleiðingu háþróaðra tækni. Frá einföldum tilraunum til nákvæmra mælinga hafa tækninýjungar aukið næmni, hraða og þægindi greiningarinnar og gert hana miðlægta í vísindum og iðnaði.