Bajty

Bajt, liczba mnoga bajty, to podstawowa jednostka informacji cyfrowej w informatyce, z definicją najczęściej równą ośmiu bitom. Współczesne architektury używają bajtu jako podstawowej jednostki adresowalnej i jako nośnika kodowania znaków w wielu encjach, takich jak ASCII. Termin bajt to polski odpowiednik angielskiego byte i wywodzi się z lat 50–60 XX wieku; jego powstanie wiąże się z pracami nad różnymi architekturami komputerów, które przyjmowały standardową długość ośmiobitową.

Rozmiary i prefiksy: 1 bajt to zawsze 8 bitów. W zapisie dziesiętnym stosuje się kilobajt (kB) = 1 000 bajtów, megabajt (MB) = 1 000 000 bajtów i tak dalej. W zapisie binarnym używa się kibibajtu (KiB) = 1 024 bajtów, mebibajtu (MiB) = 1 024^2 bajtów i podobnie dla GiB, PiB. W praktyce pamięć operacyjna i większość pojemności dysków twardych bywa podawana według wartości dziesiętnych, podczas gdy niektóre systemy i standardy posługują się wartościami binarnymi (KiB, MiB, GiB).

Zastosowanie: Bajty służą do mierzenia pojemności pamięci (RAM, dyski), wielkości plików i szybkości transferu danych. Jeden bajt może kodować jeden znak w wielu kodowaniach znaków; w ASCII to około jeden znak, podczas gdy w UTF-8 znak może wymagać od jednego do czterech bajtów.

Uwagi historyczne: Pojęcie bajtu wywodzi się z prac nad architekturami komputerów w połowie XX wieku; w dokumentach i niektórych standardach używa się także terminu octet, aby podkreślić, że jednostka składa się z ośmiu bitów. Endianność dotyczy sposobu układania bajtów w pamięci przy wielobajtowych danych.