tölvuhugbúnaðarfræðilegum

Tölvuhugbúnaður vísar til almennra leiðbeininga, gagna eða forrita sem eru notuð til að reka tölvur og framkvæma ýmsar aðgerðir. Hugbúnaður er grunnþáttur í öllum tölvukerfum og vinnur náið með vélbúnaði til að leyfa notendum að hafa samskipti við tölvuna og ná markmiðum sínum. Án hugbúnaðar væri vélbúnaðurinn einfaldlega líflaus samsetning af íhlutum.

Hægt er að flokka hugbúnað í tvo meginflokka: kerfishugbúnað og forritunarhugbúnað. Kerfishugbúnaður er nauðsynlegur til að stjórna og starfrækja tölvuna sjálfa. Hann felur í sér stýrikerfi, sem eru undirstöðuforritin sem stjórna vélbúnaðarauðlindum og veita þjónustu fyrir önnur forrit. Önnur dæmi um kerfishugbúnað eru BIOS (Basic Input/Output System) og ýmsir tól til kerfisstjórnunar.

Forritunarhugbúnaður, einnig þekktur sem forrit, eru forrit sem notendur nota til að framkvæma tilteknar verkefni. Þetta getur verið allt frá einföldum skrifstofuforritum eins og textaritlum og töflureiknum, til flóknari forrita eins og myndvinnsluforrita, tölvuleikja og vafra á netinu. Forritunarhugbúnaður er hannaður til að mæta þörfum notenda og leyfa þeim að skapa, breyta og skoða gögn.

Þróun hugbúnaðar er stöðugt ferli sem felur í sér hönnun, kóðun, prófun og viðhald. Forritunar tungumál, sem eru formleg kerfi táknmála og reglna, eru notuð til að skrifa hugbúnaðarkóða. Endanlegur hugbúnaður gengur síðan í gegnum margvíslegar prófanir til að tryggja að hann virki rétt og uppfylli tilskildar kröfur áður en hann er gefinn út til notenda.