snjallgreiðslur

Snjallgreiðslur eru greiðslukerfi sem gera notendum kleift að greiða með snjalltækjum, svo sem farsímum, klukkum eða öðrum snjallforritum, fremur en að nota hefðbundin kort. Greiðslan fer oft fram í verslunum sem styðja nærfletigreiðslu (NFC) eða með skráningar- eða kóðakerfi eins og QR-kóða. Upplýsingar um greiðslukort eru í kerfinu oft geymdar sem tákn (token), sem útilokar að raunverulegar kortaupplýsingar séu sendar í greiðsluferlinu.

Helstu aðferðir snjallgreiðslna eru NFC-nærfletigreiðslur sem virkjast með nálægð eða snertingu, og QR-kóðar sem notandi skannar til að hefja greiðslu. Innbyggðar greiðslur í farsímum eða klukkum eru einnig algengar. Flest kerfi byggja á öryggisráðstöfunum eins og tokenization og dynamic cryptograms sem breytast við hvert viðskipti, og notandinn staðfestir oft með biometrískri auðkenningu eða PIN.

Ávinningar snjallgreiðslna felast í auknum þægindum, hraðari afgreiðslu og minni þörf fyrir að miðla raunverulegum kortaupplýsingum. Þau stuðla að betri rekjanleika greiðslna og minni líkum á villum eða misskilningi í kortainnheimtu. Takmarkanir eru meðal annars að þurfa stuðning verslana og netverslana, mögulegar bilunar í tækjabúnaði eða netumferð og hætta af svikum eins og phishing. Öryggisráðstafanir eins og tokenization, dynamic codes og biometría/PIN eru lykilatriði í kerfunu. Dæmi um þekkt kerfi eru Apple Pay, Google Pay, Samsung Pay, Garmin Pay og Fitbit Pay.

Framtíð snjallgreiðslna felst í áframhaldandi þróun, aukinni samráðsvæðingu milli kerfa og aukinni samþykkt í mörgum löndum, með auknu öryggi og betri atvinnusemi fyrir notendur og hagnaði fyrir seljendur. Regnbogar standa þó enn fyrir utan að fullu, hvað varðar reglur, tækni samþættingu og þekkingu notenda.