slímhúðum

Slímhúðir eru himnur sem klæða líffæri sem opna til ytri umhverfisins. Þær ná yfir loftvegi, meltingarveg, þvagrás- og kynkerfi og augnslímhúðina. Slímhúðin samanstendur af þekju sem liggur á undirlagi úr bandvef (lamina propria) og oft eru þar slímmyndandi kirtlar. Í mörgum stöðum eru bifhár í þekjunni sem hreyfa slímið og agnir í átt að hálsi eða koki.

Þekjugerðin er mismunandi eftir staðsetningu: marglaga flöguþekja í munni og vélinda; bifhærð eða pseudostratified þekja í öndunarfærum; einföld stuðla- eða sveigþekja í maga og þörmum. Slímhúðin framleiðir og geymir slími sem veitir raka, verndar yfirborðið og hjálpar til við að fanga agnir og örverur. Slím inniheldur vatn, mucin-prótein (mucin), electrólí og ýmis ensím og mótefni eins og IgA. Í öndunarfærum hjálpar bifhærð þekja til að flytja slímið upp úr öndunarfærum til koks.

Slímhúðir hafa einnig mikilvægt ónæmisvirkni; þær innihalda MALT (slímhúðar-eitlaföng) og framleiða mótefni sem verja gegn sýklum sem koma með andrúmslofti eða fæðu. Slímhúðarsjúkdómar eins og bólga, þurrkur eða sýkingar geta raskað starfsemi slímhúðar og aukið eða minnkað slímasöfnun. Slímhúðir eru mikilvægur þáttur í vörn líkamans og íhald á rakastigi ytrar yfirborðs.