sjálfsofnæmissjúkdóm

Sjálfsofnæmissjúkdómur er ástand þar sem ónæmiskerfi líkamans ræðst á eigin heilbrigðu frumur og vefi. Venjulega ver ónæmiskerfið líkamann gegn framandi innrásarher, svo sem bakteríum og vírusum. Í sjálfsofnæmissjúkdómum missir ónæmiskerfið getu sína til að greina mun á eigin frumum og skaðlegum efnum og byrjar að framleiða mótefni sem ráðast á eigin líkamann.

Orsakir sjálfsofnæmissjúkdóma eru ekki að fullu skilgreindar, en talið er að samspil erfðaþátta og umhverfisþátta stuðli að þróun þeirra. Sumir af þeim umhverfisþáttum sem geta spilað hlutverk eru sýkingar, útsetning fyrir eiturefnum og ákveðin lyf.

Sjálfsofnæmissjúkdómar geta haft áhrif á ýmsa hluta líkamans og einkennin eru fjölbreytt eftir því hvaða líffæri eða vefir eru fyrir barðinu. Meðal algengra sjálfsofnæmissjúkdóma má nefna iktsýki, rauða úlfa, sykursýki af tegund 1 og MS-sjúkdóm.

Meðferð við sjálfsofnæmissjúkdómum miðar oft að því að draga úr bólgu og bæla niður starfsemi ónæmiskerfisins til að draga úr árásum á eigin vefi. Lyfjameðferð er algeng en aðgerðir eins og lífsstílsbreytingar geta einnig haft jákvæð áhrif. Þrátt fyrir að ekki sé hægt að lækna sjálfsofnæmissjúkdóma að fullu, getur rétt meðferð hjálpað til við að stjórna einkennum og bæta lífsgæði sjúklinga.