radiochemicznej

Radiochemia, często nazywana chemia radiochemiczna, to gałąź chemii zajmująca się chemią radionuklidów oraz interakcjami promieniowania z materią. Obejmuje zarówno syntezę związków oznaczonych radionuklidami, jak i badanie ich właściwości chemicznych, fizycznych oraz kinetyki reakcji. W praktyce radiochemia łączy chemiczne techniki znakowania z pomiarami radiometrycznymi, umożliwiając śledzenie procesów biologicznych, chemicznych i środowiskowych.

Wytwarzanie radionuklidów odbywa się w reaktorach jądrowych i cyklotronach. W radiochemii stosuje się metody radiolabelingu, separacji izotopów, chromatografii, wymiany jonowej i ekstrakcji rozpuszczalnikowej. Analizy radiochemiczne obejmują techniki takie jak spektroskopia gamma, liczenie scintylacyjne oraz liczenie alfa i beta, a także metody chromatograficzne i spektrometry wewnątrz próbki.

Zastosowania radiochemii są szerokie. W medycynie klinicznej kluczowe znaczenie mają radiopharmaceuticals i techniki obrazowania molekularnego, takie jak pozytronowa tomografia PET i SPECT, używające radionuklidów takich jak 18F, 11C, 13N czy 99mTc. W terapii stosuje się radioterapię za pomocą radionuklidów, na przykład 177Lu czy 131I. Radiochemia odgrywa także rolę w badaniach biologicznych, farmakokinetyce, trakerach środowiskowych i przemysłowych.

Bezpieczeństwo i regulacje są nieodzowne w pracy z radionuklidami. Wymaga to ochrony radiologicznej, ograniczeń dawki, specjalistycznych procedur transportu i składowania oraz stałego monitorowania środowiska. Historia radiochemii sięga początków XX wieku, kiedy odkrycie promieniotwórczości doprowadziło do rozwoju technik znakowania i śledzenia reakcji chemicznych.