neoklasycznej

Neoklasycyzm, także neoklasyjska estetyka, to nurt artystyczny i architektoniczny rozwijający się od połowy XVIII wieku, czerpiący inspiracje z antycznej Grecji i Rzymu. Celem było odnowienie porządku, umiarkowania i jasnej formy, przeciwstawiające się barokowi i rokoko. W architekturze dominowały proste linie, kolumnady, frontony i rzymskie motywy; projekty dążyły do użyteczności i piękna w duchu dydaktyzmu publicznego.

W sztukach plastycznych neoklasyzm preferował wyraźny kontur, płaskie plany i odwołania do mitologicznych i historycznych scen o charakterze dydaktycznym. W muzyce kładł nacisk na formy klasyczne: symfonie, koncerty i sonaty o zbalansowanych strukturach i oszczędnym, kontrolowanym brzmieniu; przedstawiciele to m.in. Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, a w późniejszym okresie Ludwig van Beethoven. W literaturze i teatrze pojawiały się motywy cnót obywatelskich, moralnych ideałów i klasycznych wzorców.

Początki ruchu upatruje się w pracach historyków sztuki i artystów we Francji i we Włoszech; z czasem neoklasycyzm rozpowszechnił się w całej Europie i na terenach kolonialnych. Jego zasady odcisnęły trwałe piętno na projektowaniu architektury publicznej, pałaców i galerii, a także na kształcie placów i zespołów urbanistycznych.