hringrásaraðferðirnar

Hringrásaraðferðirnar, einnig þekktar sem cyclomatic complexity mæling, eru tækni sem notuð er í hugbúnaðarverkfræði til að meta flækjustig kóða. Það mælir fjölda línuártaka í íkeyrslu grafi forrits. Hæðri hringrásaraðferð gefur til kynna meiri flækjustig sem getur leitt til meiri líkur á villum, erfiðari prófun og meiri viðhaldskostnaði.

Mælingin er reiknuð út með því að nota eftirfarandi formúlu: V(G) = E - N + 2P, þar sem E er fjöldi köntanna, N er fjöldi hnútanna og P er fjöldi aðskilnaðarhluta í íkeyrslu grafinu. Í flestum tilfellum er P=1, sem einfaldar formúluna í V(G) = E - N + 2. Annar algengur útreikningur er að telja fjölda ákvarðanaþátta eins og "if", "while", "for" og "case" yfirlýsingar, auk tenginga sem innihalda slíkar yfirlýsingar.

Tilgangurinn með hringrásaraðferðum er að hjálpa forriturum að búa til einfaldari og auðveldara viðhaldanlegan kóða. Lægri hringrásaraðferð er almennt talin æskileg. Mælingin er sérstaklega gagnleg við prófunarkóða þar sem hún hjálpar til við að ákvarða hvaða leiðir í kóðanum þurfa að vera prófaðar til að ná fullkominni þekju. Þó að hringrásaraðferðir séu ekki fullkomin mæling á flækjustigi, þá veita þær verðmæta innsýn í hugsanleg vandamál í hugbúnaðarþróun.