höfundarréttarlöggjafar

Höfundarréttarlöggjöf vísar til lagasetningar sem verndar réttindi höfunda að verkum sínum. Þessi lög veita höfundum einkarétt á því hvernig verk þeirra eru notuð, eins og afritun, dreifing, flutningur og breytingar. Markmið höfundarréttarlöggjafar er að stuðla að sköpun og útbreiðslu menningar- og hugverka með því að tryggja höfundum möguleika á að njóta ávaxta starfs síns. Ákvæði um höfundarrétt eru oft hluti af almennum lögum um hugverkaréttindi í hverju landi.

Vernd samkvæmt höfundarréttarlögum tekur yfirleitt til margvíslegra verka, svo sem bókmennta, tónverka, myndefnis, kvikmynda og hugbúnaðar. Réttindi höfunda skiptast oft í eignarréttindi, sem tengjast fjárhagslegri nýtingu verksins, og persónuleg réttindi, sem vernda heiður og mannorð höfundar. Til dæmis er réttur til nafngreiningar og réttur til að koma í veg fyrir breytingar á verki sem gætu skaðað orðstír höfundar.

Að jafnaði rennur höfundarréttarvernd út eftir ákveðinn tíma, oftast marga áratugi eftir dauða höfundar. Eftir það falla verkin í almenningseign og geta þá verið notuð frjálslega af öllum. Þó eru undantekningar og samningar, eins og alþjóðasamningar um höfundarrétt, sem stuðla að gagnkvæmri vernd verka milli landa. Brot á höfundarréttarlögum geta haft í för með sér skaðabótaskyldu eða önnur refsiatriði.