fjárfestingaverkfærum

Fjárfestingaverkfærum eru tæki sem einstaklingar og stofnanir nota til að eignast eignir með það að markmiði að afla tekna eða auka verðmæti. Þessi verkfæri geta verið mjög mismunandi í eðli sínu, áhættu og væntum ávöxtun. Almennt er hægt að skipta þeim í nokkra meginflokka.

Einn algengasti flokkurinn eru hlutabréf. Með því að kaupa hlutabréf verður fjárfestir eigandi lítils hluta af fyrirtæki. Hagnaður getur komið annars vegar frá hækkun á verði hlutabréfsins og hins vegar frá arðgreiðslum sem fyrirtækið greiðir út. Hlutabréf eru oft talin áhættusamari fjárfesting en þó með möguleika á hærri ávöxtun til lengri tíma litið.

Annað dæmi eru skuldabréf. Þegar fjárfestir kaupir skuldabréf, lánar hann í raun peninga til útgefanda, sem getur verið ríki eða fyrirtæki. Útgefandinn skuldbindur sig til að greiða vexti á láninu og endurgreiða höfuðstólinn á tilteknum tíma. Skuldabréf eru almennt talin áhættuminni en hlutabréf en með lægri væntum ávöxtun.

Einnig eru til verðbréfasjóðir, sem eru safn fjármuna sem margir fjárfestar leggja saman. Þessum fjármunum er síðan fjárfest í ýmsum eignum, svo sem hlutabréfum og skuldabréfum, undir stjórn fagfólks. Verðbréfasjóðir bjóða upp á möguleika á dreifingu áhættu og eru aðgengilegir jafnvel með minni fjármuni.

Aðrar fjárfestingaverkfæri eru til dæmis fasteignir, hrávörur og afleiður. Val á rétta fjárfestingaverkfærinu fer aðallega eftir einstaklingsbundnum fjárfestingarmarkmiðum, tímafjárfestingar, og hvaða áhættu fjárfestir er reiðubúinn að taka.