endurnýjanlegir

Endurnýjanlegir orkugjafar eru orku- eða auðlindir sem endurnýjast náttúrulega og eru taldir sjálfbærir þegar þær eru nýttar. Þessi orka byggist á náttúrulegum hringrásum sem endurnýjast á mannkynslífsstigi, til dæmis sól ljósi, vindastraumar, vatnsflæði og hitinn frá jörðinni. Notkun endurnýjanlegra orkugjafa stuðlar að minni losun gróðurhúsalofttegunda og eykur orkuföryggi.

Helstu tegundir endurnýjanlegrar orkukerfa eru sólarorka, vindorka, vatnsorka, jarðvarmi og lífmassi. Sólarorka er framleidd með sólarsellum og getur veitt raforku eða hita; vindorka knýr raforku í vindorkuverum; vatnsorka byggist á fallvatni til að snúast turbínum; jarðvarmi framleiðir bæði raforku og hita; lífmassi brennir til orkuframleiðslu.

Aukning endurnýjanlegrar orku stuðlar að minni losun koltvísýrings og bættri orkunotkun til framtíðar. Helstu áskoranir felast í veðuróháðni framleiðslu, háum upphafskostnaði og þörf fyrir innviðakerfi sem getur geymt og dreift orkunni með sveigjanleika. Til að nýta endurnýjanlegan orkugjafa á sem bestan hátt þarf samhæft net, geymslumöguleika og stefnu sem stuðlar að stöðugri orkuframleiðslu yfir sólar- og vindusveiflur.

Ísland er dæmi um mikla nýtingu endurnýjanlegrar orku; vatnsafl og jarðvarmi eru grunnstoðir raforku- og hita. Á síðari árum hefur sólar- og vindorka aukist og tækni til orkugeymslu og netsamdráttar bætt sveigjanleika orkukerfisins.