Rafmagnsverkfræði

Rafmagnsverkfræði er grein verkfræði sem fjallar um hönnun, uppbyggingu, rekstur og öryggi raforkukerfa og rafrænna kerfa. Hún byggist á grundvallarreglum rafmagnsfræði, rafrænni tækni og stýrikerfi og leitar lausna sem nýta rafmagn á hagkvæman, öruggan og umhverfisvænan hátt í orkunýtingu, iðnaði, samgöngum og þjónustu.

Undirgreinar rafmagnsverkfræði fela í sér orkukerfi (framleiðsla, dreifing, geymsla og stöðugleiki), rafræn kerfi og hönnun (innbyggð kerfi, rafræn búnaður og hönnun), stýrikerfi og sjálfvirkni (iðnaðarstýringar, sjálfvirkni í framleiðslu), netsamskipti og fjarskipti (netöryggi og samskipti) og endurnýjanlega orku með samþættingu í snjallnetum (samþætting sól- og vindorku og geymslu).

Námsbrautir í rafmagnsverkfræði fer oft fram í háskólum sem BSc í rafmagnsverkfræði og MSc eða doktorspróf. Námskráin tekur til grunngreina eins og hringrásir, rafeindatækni, stýrikerfa, orkukerfa og mælingar, svo og verkefna- og verklega reynslu í tengslum við atvinnulífið.

Að loknu námi geta rafmagnsverkfræðingar starfað í orkufyrirtækjum, tæknifyrirtækjum, framleiðslu- og iðnfyrirtækjum, rannsóknum og þróun, sem og í þjónustugeirum tengdum endurnýjanlegri orku, snjallnetum, stýrikerfum og fjarskiptum. Greinin hefur mikil áhrif á orkunýtni, öryggi og sjálfbærni samfélaga.