Persónutölvukerfi

Persónutölvukerfi, oft kallað persónutölva, er tölvu‑kerfi sem einstaklingar nota beint. Kerfið samanstendur af helstu hlutum til að framkvæma vinnslu gagna, geyma þau og veita samskipti við notanda og netið. Helstu þættir eru örgjörvi (CPU), vinnsluminni (RAM), geymsla (SSD eða harður diskur) og móðurborð sem tengir einingarnar. Stýrikerfi, svo sem Windows, macOS og Linux, stjórna rekstri forrita og minni og hafa eftirlit með inntaki og úttaki. Inntak- og úttakkerfi eins og lyklaborð, mús og skjár gera notandanum kleift að hafa beina samskipti við tölvuna. Netbúnaður og viðbótarperiferar auka samhæfingu og notkun kerfisins.

Arkitektúr persónutölvukerfa byggist að mestu á von Neumann-líkani: forrit og gögn deila sama minnissvæði. CPU les skipanir, vinnur með gögn í RAM og stjórnar þeim sem geymd eru eða send eru áfram til inntaks eða útgáfu. Stýrikerfi sem veita notendaviðmót, öryggi og samspil vélbúnaðar eru lykilhlutverk. Þróun hefur leitt til 8-, 16-, 32- og 64-bita arkitektúra og tækni sem bætir afköst, minni og orkunotkun.

Saga persónutölvukerfa nær til upphafs tölvuleikja og smárra tölva á 20. öld. Áfangi kom með IBM PC árið 1981 sem markaði nýja stefnu í útbreiðslu persónutölva og x86-arkitektúrs. Apple II, Commodore og aðrar gerðir gerðu tölvuna að heimilistæki. Síðan hafa fartölvur, nettækni og innbyggð kerfi aukið fjölbreytni notkunar og tækni, með framfærslu geymslu, öryggi og netaðgangs. Í dag eru persónutölvukerfi víðs fjarri því sem þau voru og þjóna margvíslegum markmiðum í heimili, skóla og vinnu.