Líkamstjáningar

Líkamstjáningar eru líkamlegar merkingar sem fólk notar til að koma á framfæri tilfinningum, hugsunum og félagslegri stöðu án orða. Þær byggjast á andlitstjáningum, hreyfingum handa og líkamans, stöðu og líkamsbeitingu, augnaráði, notkun fjarlægðar milli einstaklinga (proxemics) og snertingu (haptics). Einnig fellur undir paralinguistics, sem nær yfir tónrödd, hraða og hljóðlátan hraða sem fylgir tali.

Notkun líkamstjáninga getur bætt merkingu samtals eða valdið misskilningi. Túlkun þeirra fer að miklu leyti eftir samhengi, menningu og félagslegri stöðu. Sum grundvallartjáningar eru taldar vera víðtækar, en menningarleg skilyrði og reglur um birtingu tilfinninga hafa áhrif á hvernig þær eru túlkaðar og hvernig þær njótaætti.

Rannsóknir í líkamstjáningum nota ýmis kerfi til að skrásetja merkingar, til dæmis Facial Action Coding System (FACS) til andlitstjáninga og aðra mæliaðferðir fyrir líkamshreyfingar og athygli. Þrátt fyrir slíkar kerfisbundnar aðferðir er túlkun oft óviss og best er að meta líkamstjáningar í samspili við orð, áreiti og aðra merkingarþætti, og í réttu samhengi.

Líkamstjáningar hafa atvinnu- og samfélagslegt vægi í samskiptum, sálfræði, kennslu, þjónustustarfsemi og læknisfræðilegum aðstæðum. Þær endurspegla menningarlegan mun, reglur um birtingu tilfinninga og aðlögun að aðstæðum, og minnka þar með misskilning þegar þær eru notaðar meðvitað og umhyggjulaust.