Afnotaréttur

Afnotaréttur er hugtak í íslenskri rétti sem kemur fyrir í fræðilegri umræðu um notarial réttindi og skyldur. Orðmyndin byggir á orðinu notari og réttur og vísar til þeirra heimilda sem fylgja starfi notara. Í íslenskri réttarframkvæmd felst notarial starfsemi í að staðfesta skjöl, útbúa vottorð og annarra skjala sem hafa lagalegt gildi. Afnotaréttur tengist einnig þeim takmörkunum sem gilda um aðferðir notara, reglur um trúnað, hlutleysi og varðveislu skjala. Hann tryggir að notarar þjóni til að auka réttarröð, tryggja sannleiksgildi samninga, eignarrétt og þinglýsingar. Lagalegur bakgrunn afnotaréttar byggist á lögum sem varða notarial starfsemi, reglugerðum um skjalagerð, varðveislu skjala og aðra notariala aðgerðir. Í fræðum og dómstólum er afnotaréttur oft notaður til að ræða takmörkun og ábyrgð notara, sem og hvernig þeir samræma hlutverk sitt við aðra opinbera starfsemi. Í heildina er afnotaréttur hugtak sem lýsir grundvallarréttindum og þröskuldum notara þannig að traust og réttmæti opinberra skjala sé tryggt.