íþróttameiðslin

Íþróttameiðslin eru skemmdir sem verða á líkamanum vegna íþróttaiðkunar. Þau geta verið annað hvort bráð eða langvarandi. Bráð meiðsli koma skyndilega og eru oft vegna höggs, falls eða skyndilegrar hreyfingar. Dæmi um bráð meiðsli eru tognanir, beinbrot og vrik. Langvarandi meiðsli þróast oft smám saman vegna endurtekinnar áreynslu eða óviðeigandi tækni. Þau geta falið í sér sinabólgu, slitgigt eða streitufraktur.

Algengustu íþróttameiðslin eru á fótleggjum, hnjám og öxlum. Orsök meiðslanna getur verið margvísleg, þar á meðal léleg upphitun, of mikil æfing, óviðeigandi búnaður eða undirliggjandi líkamlegir ójafnvægi.

Meðhöndlun íþróttameiðslanna fer eftir tegund og alvarleika. Oft er notast við RICE aðferðina (hvíld, ís, þjöppun og lyfta). Alvarlegri meiðsli geta krafist sjúkraþjálfunar, lyfja eða jafnvel skurðaðgerðar.

Forvarnir gegna lykilhlutverki í að draga úr líkum á íþróttameiðslum. Þetta felur í sér að hafa góða upphitun og niðurfælingu, auka æfingar smám saman, hlusta á líkamann og nota viðeigandi búnað. Einnig er mikilvægt að stunda fjölbreyttar íþróttir til að forðast einhliða áreynslu.