samfélagsþjónustu

Samfélagsþjónusta er samheiti fyrir félagslega þjónustu sem sveitarfélög veita til einstaklinga og fjölskyldna sem glíma við félagslegan vanda. Hún byggist á velferðarstefnu og samhæfingu ríkis- og sveitarfélaga. Markmiðið er að bæta lífsgæði, tryggja aðgengi að stuðningi og stuðla að sjálfbærri og öruggri aðlögun í samfélaginu.

Helstu flokkar þjónustunnar eru fjárhags- og húsnæðisaðstoð, barnavernd, þjónusta fyrir fatlaða og aldraða, geð- og vímuefnameðferð, ráðgjöf og leiðsögn um líf og fjölskyldu, sem og vinnu- og námsráðgjöf.

Skipulag og framkvæmd byggist að mestu á störfum félagsráðgjafa og barnaverndarfólks í sveitarfélögum, í samstarfi við heilbrigðis- og menntakerfi. Lög um félagsþjónustu og barnavernd kveða á um réttindi notenda, þjónustustig og kæruferla.

Fjármögnun kemur frá ríkis- og sveitarfélögum, með breytilegum fjárhögum eftir aðstæðum og lagabreytingum. Notendur hafa rétt til þjónustu og úrræða, og kerfið veitir kærumöguleika og gagnreynd endurskoðun þegar þjónusta telst ófullnægjandi.

Saga samfélagsþjónustu hið minnsta hefst í kjölfar uppbyggingar velferðarkerfisins á 20. öld, en nú eru markmið heildstæðra, heimahjúkrar og samþættingar þjónustukerfa milli stofnana. Helstu áskoranir eru aukin eftirspurn vegna aldurshækkunar, geðheilbrigðis, húsnæðisskorts og innflytjenda.