hljóðbylgjum

Hljóðbylgjum eru titringur sem ferðast í gegnum miðil eins og loft, vatn eða föst efni. Þessar titringur veldur því að sameindir í miðlinum titra og senda þannig orku áfram. Þegar hljóðbylgjur ná eyranu veldur titringurinn áhrifum á hljóðhimnu, sem aftur sendir merki til heilans sem eru túlkað sem hljóð.

Hljóðbylgjur einkennast af tíðni sinni, sem ræður háum eða lágum tóni, og amplitude sinni, sem ræður hljóðstyrk. Tíðni er mæld í Hertz (Hz), þar sem 1 Hz jafngildir einum titringi á sekúndu. Mannlegt eyra getur venjulega skynjað hljóðbylgjur á bilinu 20 Hz til 20.000 Hz. Hljóð undir 20 Hz kallast innra hljóð (infrasound) og hljóð yfir 20.000 Hz kallast úthljóð (ultrasound).

Hljóðbylgjur geta endurkastast frá flötum, beygst í kringum hindranir og brotnað þegar þau fara í gegnum mismunandi miðla. Þessi eigindi hljóðbylgja eru notuð í ýmsum tæknilegum forritum, eins og ómskoðun (sonography) til lækninga og í sónar (sonar) til siglinga og rannsókna á hafsbotni. Einnig eru hljóðbylgjur grundvöllur tónlistar og samskipta.