forritunaraðferðir

Forritunaraðferðir eru grunnhugmyndir sem lýsa því hvernig forrit eru uppbyggð og hvernig lausnir verkefna eru hugsuð og framfærðar. Helstu flokkar eru imperatív og lýsandi nálganir. Imperatív forritun segir hvernig á að framkvæma skref fyrir skref, með stöðugum breytum og stjórnun flæðis. Procedural forritun er undirflokkur imperatívarinnar og skipuleggur kóðann í föll eða aðgerðir sem geta kallað hvert annað.

Hlutbundin forritun, eða hlutbundin forritun (object-oriented programming), byggir á hlutum sem hafa gögn og aðferðir til að vinna með þau. Helstu hugtök eru hulun (encapsulation), arf (inheritance) og fjölbreytileiki (polymorphism). Lýsandi forritun lýsir því hvað á að reikna frekar en hvernig. Undirflokkarnir fela í sér functional programming (virkniháð forritun) sem leggur áherslu á hreín föll, óbreytanleika (immutability) og samsetningu, og logic programming sem byggir á reglum og niðurstöðum, t.d. Prolog.

Flestar nútímam hún styðja mörg paradýma og leyfa samsetningu nálganna; forritunarmál eins og Python, JavaScript og Java samþætta oftimperatív, lýsandi og öðrum aðferðum í sama kóða. Val á forritunaraðferð ræðst af eðli verkefnis, teymi og viðhaldi.