Reiknivélalíkani

Reiknivélalíkani er formlegt lýsingarmódel sem lýsir því hvernig útreikningaverkefni sem krefst reiknings er leyst á reiknivél eða tölvu. Það skilgreinir hvaða breytur koma fyrir, hvaða föst gildi eru notuð, reglur eða jöfnur sem tengja inntak við útkomu og hvernig útreikningurinn fer fram í vélbúnaði. Slíkt líkan getur verið einfalt eða flókið og byggist á nákvæmni og gagnsæi reikniritanna sem notuð eru.

Helstu þættir reiknivélalíkans eru breytur og föst gildi, jöfnur sem lýsa samböndum milli breytanna og aðferð eða röð aðgerða sem notuð er til útreikninga. Líkanið getur einnig innihaldið forritunarreglur eða reglur fyrir inntak, úttak og villumeðhöndlun. Einfaldt líkan byggist oft á beinum formúlum, en flóknari líkan nota línulegar eða ólínulegar jöfnur, numerískar aðferðir eða Monte Carlo-útreikninga.

Gerðir reiknivélalíkana eru mismunandi eftir nákvæmni og notkun. Einfald líkan byggist oft á grunnformúlum og hreinum útreikningum. Flóknari líkan nota línulegar eða ólínulegar jöfnur, numerískar aðferðir eða Monte Carlo-útreikninga, og geta nýtt sér forritunarleiðir til að framkvæma útreikningana.

Notkun reiknivélalíkana nær til kennslu, verkfræði, hagfræði og vísinda. Þau eru notuð til að skoða samband milli breytna, spá fyrir um útkomur eða stytta og staðla útreikninga í forritun og hönnun. Takmarkanir líkana felast í takmörkunum nákvæmni, skekkju og forsendum; því þarf vandlega að meta áreiðanleika og passa að líkanið endurspegli aðstæður.