Ónæmisskortasjúkdómar

Ónæmisskortasjúkdómar eru hópur sjúkdóma þar sem ónæmiskerfi líkamans starfar ekki sem skyldi. Þetta getur leitt til þess að líkaminn verður síendurtekið fyrir sýkingum eða að hann hefur erfiðara með að berjast gegn þeim. Sumir ónæmisskortasjúkdómar eru til staðar frá fæðingu, þekktir sem meðfæddir ónæmisskortasjúkdómar, en aðrir geta þróast á lífsleiðinni, sem kallast áunnir ónæmisskortasjúkdómar.

Meðfæddir ónæmisskortasjúkdómar stafa oft af erfðagöllum sem hafa áhrif á þróun eða virkni ónæmisfrumna eins og hvítra blóðkorna. Dæmi um slíka sjúkdóma eru alvarlegur samfelldur ónæmisskortur (SCID) og bráðabólga í húð. Áunnir ónæmisskortasjúkdómar geta orsakast af ýmsum þáttum, þar á meðal vírusum eins og HIV sem getur leitt til alnæðis, ákveðnum krabbameinslyfjameðferðum, langvarandi streitu, vannæringu og sumum sjálfónæmissjúkdómum.

Einkenni ónæmisskortasjúkdóma geta verið fjölbreytt og eru oft háð því hvaða hluti ónæmiskerfisins er skertur. Almenn einkenni eru endurteknar eða langvarandi sýkingar, hægur bataferill eftir sýkingar, húðútbrot, óútskýrðir fæðingarblettir og eitilfrumubólga. Greining á ónæmisskortasjúkdómum byggir á sjúkrasögu, líkamsskoðun, blóðrannsóknum til að meta fjölda og virkni ónæmisfrumna, og í sumum tilfellum erfðarannsóknum. Meðferð miðar að því að draga úr sýkingum, styrkja ónæmiskerfið þar sem mögulegt er, og í sumum tilvikum er hægt að nota beinmergsígræðslu til að endurnýja ónæmiskerfið.